قفسم را مشکن!

 تو مکن آزادم ...

گر رهایم سازی

 به خدا خواهم مرد...!

من به زنجیر تو عادت کردم  

بارها در پی این فکر که در قلب توام

با تو احساس سعادت کردم....

به خدا خوشبختم

 تو محبت کن و بگذار
اگر عمری هست

 من بمانم چو اسیری به حریم قفست....

نیستش....

نمیدونم کجاست؟!

چه می کنه؟

ولی می دونم که ندارمش...

.

.

.

آب از آب تکان نخورد...

 نه دیدی و نه دیده شدی...

 رفت و گذشت بی نگاهی که بوی مهربانی دهد...

اکنون هم مثل همیشه است...

 آری باز هم سر می زند تنهایی...

 آری از دوباره می آید دلتنگی...

ای دل

با ندیدنش چه می کنی؟...

و امروز یه روز دیگه از روزهای خدا بود. وبرای من روزی غیر از روزهای دیگه. . . امروز به اندازه تمام دلتنگیهام برات گریه کردم. مثل کسی که سنگ صبورش رو گم کرده و بعد از سال ها پیداش کرده. آخ که چقدر دلم برات تنگ شده بود و چقدر حرف برای گفتن داشتم. . . امروز تلخی انتظار این سه سال با دیدن دوباره ی تو به کامم شیرین شد. امروز بهترین روز من بود و من خیلی خوشحالم. درسته که نتونستم سیر نگاهت کنم ولی دیدار تو حتی برای ثانیه ای بهم زندگی می بخشه. . .

 محمد من! باز هم نگاهم كه تو نگاهت گره خورد خودمو گم كردم. نگاهتو دوست دارم. نگاهت اونقدر آشناست كه با نگاه اولت تصور مي كنم سالها با تو آشنا بودم. چقدر اين لحظه هاي کوتاه ديدار ، برام با ارزش و خواستنيه.اما صد افسوس كه خوب مي دونم همه چيز تنها تو همين يك نگاه خلاصه مي شه. از اينكه بياد ميارم با تو بودن برام محال ودست نيافتنيه تنم مي لرزه و غم وجودم رو می گیره. نمي دونم شاید اگه بدوني من با عشق بهت نگاه می کنم همين نگاهتو كه آخرين اميد منه از من دريغ كني.بخاطر همينه كه همين نيم نگاه رو از چشمان نافذ و تيز تو مي دزدم تا راز نگاهم پيش چشمات فاش نشه.حسي در وجودم صداي پات رو خوب مي شناسه. با شنيدن صداي پات قلبم به شماره مي افته، نفس تو سينه ام حبس ميشه.هر چی صداي قدم هات نزديكتر مي شه من ملتهب تر مي شم وقتي نگاهم به نگاهت وصل مي شه آتیش مي گيرم.شايد هم مي دوني كه زمان اين نگاه را بايد بسيار كوتاه نگه داري تا اسير شعله هاي اين آتیش نشي؟ اونقدر تو دلم به راه رفتنت چشم مي دوزم تا از چشمهام محو بشي . از اينكه یه بار ديگه نگاهم با نگاهت آشنا شد مست ومغرورم و ساعتها لحظه نگاهت رو تو ذهنم مرور ميكنم .و باز زندگي ميكنم به اميد روزي كه منو ملتهب كني به آتشم بكشي و خاكسترم رو بر باد بدي.آره دوست دارم تا زنده ام از آتیش تو بسوزم خاكستر شم و باز به عشق نگاه تو جون بگيرم اما از اين مي ترسم كه زمانه به رسم روزگار لذت آخرين نگاه رو هم، ازم سلب كنه.

هرگز ، هرگز عشقم را به باد ندادم

هرگز حس غريب با تو نفس كشيدن را بر ديوار تنهاي اتاقم قاب نكردم

من عاشق بودم

اين يك حقيقت بود

حقيقت هميشه مصلوب است

من عاشق بودم

اين يك راز بود

چقدر خوب و روشن است نماي چشم هاي تو

                                              نميرسد ستاره اي به پاي چشم هاي تو

به ماه خيره مي شوم فقط و گريه مي کنم

                                             دلم که تنگ ميشود براي چشم هاي تو

و هي مرور ميکنم نگاه اول تو را

                                         اگر نمي رسد به من صداي چشم هاي تو

تو تاکه پلک مي زني به سجده ميرود دلم

                                               به پيشگاه اعظم خداي چشم هاي تو

شبي خراب مي شود حصارهاي فاصله

                                           و آب مي شود دلم به پاي چشم هاي تو

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد؟

چه می کنی که اگر او را خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آنکه دوست ترش داشته به آن برسد

رها کنی بروند تا دو پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که  نه ...!! نفرین نمی کنم که مباد

به او که عاشق او بودم زیان برسد

خدا کند که فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط آن زمان برسد...!!!

دستهامان نرسيده ست به هم...
از دل و ديده ، گرامي تر هم
آيا هست؟
 دست
آري ، ز دل و ديده گرامي تر:
دست!

زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان
بي گمان دست گرانقدر تر است.
هر چه حاصل کني از دنيا
دست آوردست!
هر چه اسباب جهان باشد ، در روي زمين
دست دارد همه را زير نگين
سلطنت را که شنيده است چنين؟!
شرف دست همين بس که نوشتن با اوست!
خوشترين مايه دلبستگي من با اوست.
در فروبسته ترين دشواري
در گرانبارترين نوميدي
بارها بر سر خود، بانگ زدم :
_ هيچت ار نيست مخور خون جگر
دست که هست !
بيستون را ياد آر
دستهايت را بسپار به کار
کوه را چون پر کاه از سر راهت بردار!
وه چه نيروي شگفت انگيزي ست
دستها یی که به هم پيوسته ست!
به يقين، هر که به هر جاي، در آيد از پاي
دستهايش بسته ست !
دست در دست کسي
يعني پيوند دو جان!
دست در دست کسي
يعني پيمان دو عشق!
دست در دست کسي داري اگر
داني ، دست  
چه سخن ها که بيان مي کند از دوست به دوست!
لحظه اي چند که از دست طبيب
گرمي مهر به پيشاني بيمار رسد
نوشدارویی شفا بخش تر از داروي اوست!
چون به رقص آیی و سر مست بر افشاني دست
پرچم شادي و شوق است که افراشته اي!
لشکر غم خورد از پرچم دست تو شکست!
دست، گنجينه مهر و هنر است
خواه بر پرده ساز
خواه در گردن دوست
خواه بر چهره نقش
خواه بر دنده چرخ
خواه بر دسته داس
خواه در ياري نابينائي
خواه در ساختن فردایی!
بار اين درد و دريغ است که ما
تيرهامان به هدف نيک رسيده ست، ولي
دست هامان نرسيده ست به هم !
دست من اما خاليست...